لاتاری را دیدم

فیلم لاتاریو دیدم فیلم خوش ساختی که داستانی آشنا رو برای ایرانیان روایت می کرد غیرت و ناموس پرستی. نمی دونم آقایونی که فیلم رو رد کردن دقیقا با کدومش مشکل داشتن ولی فیلم رو که دیدم فقط صحنه های آخر فیلم تا حدودی خشن بود که اون صحنه ها هم به صورت مستقیم و واضح نشون داده نمی شد. با این وجود ابتدای فیلم برای اون محدودیت سنی گذاشته بودن.

فیلم روایت گر آرزوی جوانانیست که در غرب اونو برآورده می بینن و رفتن رو بر موندن ترجیح میدن. توی فیلم به صورتی جالب این موضوع رو به چالش کشیده و با چاشنی غیرت و ناموس پرستی حرارتی به فیلم تزریق کرده که اونو دلپذیر تر می کنه.

توی عکسایی که می گشتم یه دونش نظرمو به خودش جلب کرد، یه دلیل رد فیلم رو هم پیدا کردم" لاتاری جواب سینمایی فروشنده"


27880675_205624406841.jpg

فیلم روایت گر کسانیست که بعد از انقلاب و جنگ به گوشه ای رانده شدن، روایتگر عشق و پایداری به عشق دوطرفه در این دوران وانفساست، غافل نشدن از تربیت فرزندان، توجه به ورزش و ...

هرچند که جایی شاید ناخواسته به تنش های قومیتی تنه می زند و حس تنفر را از شاهزاده های عربی بیان می کند اما باز سرچشمه های داخلی و تا حدی منفعل بودن برخی دستگاه های مسول را نشانه رفته.

در کل فیلمیست که شاید از دیدنش بر خلاف سایر آثار سفارشی و مضحک سینمایی روز ایران پشیمان نشوید.

/ 0 نظر / 14 بازدید